Γιατί το φλερτ είναι σαν το σκάκι

Στο πρώτο άρθρο  σχετικά με το φλερτ, έγραψα για την «δημοσιουπαλληλική νοοτροπία» η οποία έχει περάσει και στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο μέσος Έλληνας την «αποκατάσταση» την έψαξε και πέρα απο το Δημόσιο: στους φίλους, στις παρέες, στις σχέσεις με το άλλο φύλο. Αν παρατηρήσετε προσεκτικά τον στενό σας κοινωνικό κύκλο, θα διαπιστώσετε πως ελάχιστοι σας μιλούν για μια συγκλονιστική αλλαγή στη ζωή τους. Όταν ρωτάτε ένα φίλο σας "τι νέα;" σκεφθείτε πόσοι θα σας  θα σας μιλήσουν με ενθουσιασμό για μια νέα συνήθεια, ένα νέο χόμπι, μια αλλαγή στα επαγγελματικά τους και πόσοι θα σας πουν "τα ίδια μωρέ".

Οι περισσότεροι θα απαντήσουν το δεύτερο. Το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού χαρακτηρίζεται από μια εκνευριστική αδράνεια.  Έχουμε συνηθίσει να ζούμε στη μετριότητα, με συγκεκριμένο τρόπο. Επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια ελπίζοντας πως τα πράγματα θα αλλάξουν από μόνα τους. Αν θες να τρομάξεις έναν Έλληνα, πες του να σκεφτεί και να πράξει διαφορετικά. Το ταμπεραμέντο μας, ο καλός καιρός, οι οικογενειακές αξίες, η Τουρκοκρατία, όλα αυτά μαζί δημιούργησαν στην Ελλάδα μια συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση η οποία μισεί την αλλαγή.

Ας μοιραστώ λοιπόν μαζί σας μια πραγματική ιστορία, μέσα από την οποία μπορείτε να διαπιστώσετε πόσο όμορφη μπορεί να γίνει η ζωή όταν ξεφεύγουμε από την αδράνεια. Η συγκεκριμένη ιστορία έναρξης ενός ειδυλλίου είναι η πιο γλυκιά διότι αφορά μια τυχαία γνωριμία δυο ατόμων  σε ένα μπαρ χωρίς τη βοήθεια του κοινού, δηλαδή κάποιου ενδιάμεσου που τους συστήνει.Ο σχολιασμός που ακολουθεί, αφορά τέτοιες περιπτώσεις, δηλαδή προσέγγισης του άλλου φύλου σε έναν χώρο διασκέδασης.

What makes us happier?

Yes, most of us are unhappy. Our life is very complicated and we feel lost. We feel alone and we do not sense that something may change that feeling for good in the near future.

But wait a minute.... Do you really think that happiness is something that only few people can achieve through their lives? 

Let me ask you something:

Suppose you ask  a happy person, why is he happy. What do you think he will answer?

Ανεύθυνοι και επικίνδυνοι Δημοσιογράφοι

Τις τελευταίες ημέρες έχω πραγματικά εξοργιστεί με μια μερίδα επαγγελματιών που δουλεύουν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και με τις πρακτικές που ακολουθούν, για να προσελκύσουν την προσοχή του κοινού, στο οποίο απευθύνονται.

Τελευταίο παράδειγμα ήταν οι πρόσφατες ανακοινώσεις για περικοπές στις συντάξεις. Οι πολιτικοί έβγαιναν και έλεγαν, ξεκάθαρα, οτι θα περικοπεί το 40% της σύνταξης του ποσού που υπερβαίνει τα 1200 ευρώ. Τι σημαίνει αυτό; Θέτω ένα παράδειγμα.

Για το Πανεπιστήμιο ρε Γαμώτο!

Ακούω απο διάφορα στόματα να λέγεται οτι οι καταλήψεις καλώς γίνονται διότι πρέπει να αντιδράσει η Πανεπιστημιακή Κοινότητα στο νέο νομοσχέδιο. Κύριοι καταληψίες και κύριοι Καθηγητάδες, ξεχνάτε κάτι πολύ σημαντικό. Το Πανεπιστήμιο είναι ΔΗΜΟΣΙΟ αγαθό. Που σημαίνει οτι ανήκει σε όλους μας, φοιτητές η μη, αποφοίτους η μη. Επειδή λοιπόν το Πανεπιστήμιο είναι δημόσιο αγαθό, δεν νομιμοποιείται η Πανεπιστημιακή Κοινότητα απο μόνη της να αποφασίζει αν της αρέσει η οχι το νέο νομοσχέδιο και να προβαίνει σε παράνομες ενέργειες. Το αν το νομοσχέδιο είναι σωστό η λάθος θα το αποφασίσει ο λαός. Διότι ο λαός πληρώνει τα Πανεπιστήμια, ο λαός επωφελείται απο την έρευνα που γίνονται σε αυτά και απο το ανθρώπινο δυναμικό που βγαίνει απο εκεί άρα ο λαός θα πρέπει να είναι ο τελικός κριτής του νέου νομοσχεδίου. Φυσικά και αναγνωρίζω την ύπαρξη εσωτερικών θεμάτων για τα οποία πρέπει να αποφασίζουν μόνο τα Πανεπιστήμια. Εδώ όμως μιλάμε για ένα νόμο του Ελληνικού Κράτους ο οποίος ψηφίστηκε απο την Πλειοψηφεία της Βουλής και αφορά όλους μας.

Το σωστό φλερτ (μέρος 1ο)

Είστε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί με την παρέα σας. Γύρω σας βρίσκονται αρκετοί, ωραίοι άνδρες και πολλές όμορφες κοπέλλες. Ο καθένας σας κρατάει ένα ποτό και παρατηρεί την «κίνηση» του μαγαζιού. Ματιές πέφτουνε παντού, απο (σχεδόν) όλους προς όλους. Ματιές αναζήτησης ενός κατάλληλου εκπροσώπου του άλλου φύλου τον οποίο θα θέλαμε να γνωρίσουμε εκείνο το βράδυ, και ότι ήθελε προκύψει. Όμως όσες φορές και αν έχουμε πάει σε κάποιο μπαρ η κάποιο κλαμπ, σπάνια μας έχει συμβεί κάτι καλό, σπάνια δημιουργούμε ωραίες αναμνήσεις που έχουν να κάνουν με την γνωριμία μιας γυναίκας η ενός άνδρα που σήμανε ένα νέο κεφάλαιο στην προσωπική μας ζωή, όσο μεγάλο η μικρό και αν ήταν αυτό.

Το καμάρι του Ελληνικού Τουρισμού

Σας το λέω απο τώρα και θυμηθείτε με. Η αγγελία του μέλλοντος στα εστιατόρια θα μοιάζει κάπως έτσι:

«Ζητείται σερβιτόρος για εργασία σε γνωστό εστιατόριο της περιοχής. Απαραίτητη προϋπόθεση η αγάπη για την δουλειά και η γνώση ξένων γλωσσών κατά προτίμηση αγγλικών, ιταλικών γαλλικών και γερμανικών.»

Διαφωνείτε; Για ακούστε αυτή την ιστορία.

Η ντροπή του Ελληνικού τουρισμού

Σκιάθος, Αύγουστος 2011. Με μια παρέα φίλων μου πηγαίνουμε στις γνωστές σε όλους «Μαξιλάρες» για να πιούμε ένα ποτό πριν πάμε να συνεχίσουμε αργότερα, στα κλαμπ του νησιού. Οι «Μαξιλάρες» είναι μια περιοχή με μπαράκια και καφετέριες στις οποίες ο κόσμος απολαμβάνει το ποτό του καθισμένος σε καρέκλες – μαξιλάρια ακούγωντας την μουσική του μαγαζιού και απολαμβάνωντας την θέα του λιμανιού και την «περατζάδα».

Ξεχωρίζω ένα πολύ γνωστό μαγαζί με το όνομα «Rock n Roll». Βλέπω μια πινακίδα αναρτημένη πάνω στον εξωτερικό τοίχο του μαγαζιού, η οποία λέει οτι το 2004 κέρδισε τον τίτλο ενός απο τα καλύτερα μπαρ στην Ευρώπη. Πολύς κόσμος, ωραίες κοπέλες, ωραία μουσική, φιλικό περιβάλλον. Αποφασίζουμε λοιπόν με τους φίλους μου να το δοκιμάσουμε.

Stand by me

Last night I watched “Stand by me”, an old and beloved film which was produced back in 1986. The film is narrated by an author, Gordie Lachance, known as "The Writer", writing the memoir about his youth. It takes place at Castle Rock, an imaginary city at Oregon during the summer of 1959 and talks Gordie and his other three young classmates who have just finished sixth grade and make an attempt to find Ray Brower, an older boy who has been missing for few days and the police has been unable to find him. They know where to look because one of them, Vern, has overheard his older brother talking about finding the body and the younger boys decide to embark upon a journey to see if they can find it.

Thank you Shaq...

I had my first contact with the game of basketball when I was going to the 3rd grade. But I had to wait till I became 15 to decide that I would never play soccer again, and that basketball would be one of the sports that would identify me from that time on. 17 years have gone by, since those days. Back then I was a skinny child, now I am a man with some muscles (and some fat as well).

Το μίσος που εκτρέφουν οι αθλητικές εφημερίδες

Είναι να απορεί κανείς με τους αθλητικούς δημοσιογράφους σε αυτή τη χώρα. Όπως κάθε φορά που λαμβάνουν χώρα βίαια επεισόδια σε ένα αγώνα, έτσι και τώρα τα ρίχνουν όλα στην Πολιτεία, στην ηγεσία της αστυνομίας, στις διοικήσεις των ομάδων και στους οπαδικούς συνδέσμους. 

Σήμερα το πρωί έβλεπα στην τηλεόραση δημοσιογράφους να ανακοινώνουν οτι το Υπουργείο κάνει έκτακτη σύσκεψη για να αντιμετωπίσει την βία στα γήπεδα και σημείωσαν την αίσθησή τους οτι «δεν περιμένουν να αλλάξουν και πολλά».

Άνθρωπος vs Σύστημα

Στην Νέα Σμύρνη υπάρχουν δυο καταστήματα Vodafone. Το ένα βρίσκεται στην οδό Ομήρου και το δεύτερο, που άνοιξε πολύ αργότερα, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και πιο κοντά στο σπίτι μου. 

Τι συμβαίνει; Όσες φορές έχω πάει να πληρώσω τον λογαριασμό μου στο κατάστημα της πλατείας, έχω μετανιώσει την ώρα και την στιγμή που το έκανα. Πρέπει να έχω πάει πάνω απο εφτά φορές στο συγκεκριμένο κατάστημα απο τότε που άνοιξε. Σε όλες αυτές, περίμενα αρκετή ώρα, εξάντλησα την υπομονή μου, και κατέληξα να πηγαίνω στο κατάστημα της Ομήρου στο οποίο οφείλω να ομολογήσω οτι κάθε φορά που πάω, εξυπηρετούμαι αμέσως. Και είναι σημαντικό να τονίσω οτι τα άτομα στο κατάστημα αυτό, είναι τα ίδια κάθε φορά που πηγαίνω.

Internet at work? Hell yea!

It appears that in many Greek companies, managers and owners have been going crazy when it comes to keeping their staff away from accessing internet Web Pages. Most of the companies, that I am aware of, are providing their employees with internet access only to their private network, blocking every other access to Web Pages, including those that provide web email accounts. If you are a manager, you would think that such an action would result to a higher and more efficient productivity but do you really think that restraining people nowadays actually makes them happier and results in higher profits for the company that you are managing?

Γενιά του Πολυτεχνείου vs Γενιά του Μνημονίου: ένα χάσμα αγεφύρωτο;

Στο προηγούμενο άρθρο μίλησα για το πρότυπο «φούσκα» της ελληνικής οικογένειας και σε ένα σημείο αναφέρθηκα στο τεράστιο, πρωτόγνωρο και κατά τη γνώμη μου, αγεφύρωτο χάσμα που υπάρχει μεταξύ της δικής μου γενιάς, δηλαδή της γενιάς του Μνημονίου και της γενιάς του Πολυτεχνείου. Θα ήθελα να αναλύσω λίγο παραπάνω το κομμάτι αυτό.

Η φούσκα του προτύπου της ελληνικής οικογένειας

Για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχουν γραφτεί άπειρα άρθρα. Για το γεγονός οτι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κρίση θεσμών, αξιών, προτύπων επίσης. Αναρίθμητα επίσης τα κείμενα για το οτι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να αναζητήσουμε το συμφέρον μας μέσα απο πρακτικές που ωφελούν όλους. Συμφωνώ απόλυτα με όλα τα παραπάνω και είμαι απο αυτούς που σημειώνουν την νοοτροπία ως το κυριότερο αίτιο που μας έφερε ως εδώ αλλά και ταυτόχρονα ως το φάρμακο που θα μας βγάλει απο αυτήν. Γιατί τελικά στην ζωή, όλοι τα ίδια πράγματα θέλουμε αλλά αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς είναι ο τρόπος με τον οποίο αγωνιζόμαστε για να τα αποκτήσουμε.

Η σύγχρονη ελληνική νοοτροπία έχει κατα τη γνώμη μου τρεις άξονες:

POP it baby!

Στη πρώτη μου ανάρτηση μίλησα για τις "κοινωνικές φούσκες" που θέλω να τις δω να σκάνε.

Τι εννοώ με τον όρο "κοινωνική φούσκα"; Εννοώ όλες εκείνες τις νοοτροπίες με τις οποίες η δική μου γενιά, η γενιά των 30's μεγάλωσε και τις δέχτηκε μάλλον χωρίς αρκετή κριτική σκέψη και σίγουρα με μεγάλη παθητικότητα. Ιδέες τις οποίες τώρα αρχίζουμε και επαναπροσεγγίζουμε διότι υποπτευόμαστε, η διότι ξέρουμε οτι κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν τολμάμε να το εξωτερικεύσουμε. Όλες αυτές οι "ιδέες- φούσκες" πρέπει να σκάσουν για να μπορούμε να "αναπνέουμε ελεύθερα" χωρίς να έχουμε τον φόβο οτι θα μας "πλακώσουν".  Και το ιστολόγιο αυτό θα επιχειρήσει να τις "σκάσει" όπως γίνεται στο  θρυλικό παιχνίδι "PANG" με το οποίο η γενιά μου πέρασε ατελείωτες ώρες στα σφαιριστήρια της γειτονιάς. Get ready for Popping!  

Η πρώτη φούσκα που θα επιχειρήσω να σκάσω στην επόμενη ανάρτηση θα είναι ο θεσμός της οικογένειας στην Ελλάδα και ο μαμοθρεφτισμός που καλλιεργήθηκε μέσα απο αυτόν. Και αυτό δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο.

Για να σκάσουν οι "φούσκες" που μας ταλαιπωρούν

Με ρωτούσαν συνέχεια φίλοι και γνωστοί : "Γιατί δεν έχεις και εσυ ένα ιστολόγιο;"  Και εγώ απαντούσα: "Δεν έχω βρει ακόμη ένα καλό λόγο για να ξεκινήσω κάτι, ούτε και πιέζω τον εαυτό μου για να τον βρω". Όμως νομίζω οτι μετά απο αρκετά χρόνια παρακολούθησης ιστολογίων και συζητήσεων σε κοινωνικά δίκτυα έχω βρει έναν σοβαρό λόγο, ομολογουμένως πιο προφανή απο οτι περίμενα, και χαίρομαι που η σκέψη μου αυτή ήταν αυθόρμητη και ωρίμασε μέσα μου αρκετούς μήνες πριν γίνει πραγματικότητα. Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε για να μοιράζομαι μαζί σας προσωπικές σκέψεις και εμπειρίες που πιστεύω οτι πρέπει να τις εξωτερικεύσω διότι τελικά δεν αφορούν μόνο εμένα. Κάποιες θα σας ενδιαφέρουν, κάποιες οχι. Δεν έχω αποσαφηνίσει τον τελικό σκοπό που θα εξυπηρετήσει αυτό το ιστολόγιο.  Άλλωστε το ταξίδι είναι αυτό που μετράει. Ξέρω όμως οτι στην κοινωνία μας υπάρχουν πολλές κοινωνικές "φούσκες" που θα επιθυμούσα να τις δω να σκάνε και μάλλον το θέλετε και εσείς...